Τα νεκταρίνια ενισχύουν το ανοσοποιητικό και την υγεία των ματιών, βοηθούν στην απώλεια βάρους και την καρδιά μας

Η ιστορία του νεκταρινιού ξεκινά απ’ τις αρχές της χριστιανικής εποχής. Στη συνέχεια συνδέεται με εκείνη του ροδάκινου. Ο Στούτερβαντ γράφει πως η πρώτη αναφορά στο νεκταρίνι έγινε απ’ τον Κιέζα ντε Λεόν στα μέσα του 14ου αιώνα, όταν περιέγραψε το Καϊμίτο του Περού «μεγάλο σαν νεκταρίνι». Ο Γ. Π. Χέντρικ όμως, πιστεύει απόλυτα πως το «duracinus» του Πλίνιου (79 μ.Χ.) είναι το νεκταρίνι. Από τότε που ο Ντέιλτσαμπ περιέγραψε το νεκταρίνι το 1587 και ο Τζ. Μπαουχίν το 1650, άρχισαν να το περιλαμβάνουν στους καταλόγους των φρούτων που συνέτασσαν και οι υπόλοιποι βοτανολόγοι και οπωρολόγοι. Τον 16ο και τον 17ο αιώνα το νεκταρίνι ονομαζόταν «nucipersica» επειδή έμοιαζε στο καρύδι τόσο στην απαλότητα και στο χρώμα της φλούδας του, όσο και σε μέγεθος και σχήμα. Ο Πάρκινσον το 1629 περιέγραψε  έξι ποικιλίες νεκταρινιών αναφέροντας: «Υποθέτω πως το όνομα νουσιπέρσικα ταιριάζει θαυμάσια στο είδος αυτό ροδάκινου που αποκαλούμε νεκταρίνι…» Ο Ρόμπερτ Μπέβερλι στο έργο του ” Ιστορία της
Βιρτζίνια” που κυκλοφόρησε το 1720 έγραψε πως υπάρχουν σε μεγάλη αφθονία στη Βιρτζίνια. Έγραψε ακόμα πως οι Ινδιάνοι «διέθεταν περισσότερες ποικιλίες και καλύτερα είδη (νεκταρίνια – ροδάκινα) απ’ τους Εγγλέζους». Η λέξη «νεκταρίνι» προέρχεται απ’ το ελληνικό «νέκταρ», το ποτό των θεών της ελληνικής και της ρωμαϊκής μυθολογίας.

Τα νεκταρίνια περιέχουν πολλά θρεπτικά συστατικά που μπορούν να μειώσουν ορισμένους παράγοντες κινδύνου καρδιακής νόσου. Περιέχουν διαλυτές φυτικές ίνες, οι οποίες έχει αποδειχθεί ότι βοηθούν στη μείωση των επιπέδων ολικής και κακής LDL χοληστερόλης.