Ο οφειλόμενος σεβασμός, το δικαίωμα στη μνήμη των ανθρώπων μας, που υπέστησαν τις σφαγές, το διωγμό και τον ξεριζωμό από τις πατρογονικές εστίες του Πόντου, αποτελούν την ανθρώπινη υποχρέωση μας απέναντι στο άδικο και στους άταφους νεκρούς μας.

         Η αδιάλειπτη τρισχιλιετής παρουσία του Ελληνισμού στον Πόντο και η ευημερία, η προκοπή των πόλεων - πρότυπα - όπως η Τραπεζούντα, η Σαμψούντα, η Σινώπη και οι άλλες πόλεις και τα χωριά του Πόντου, με τα 1.400 σχολεία του ποντιακού ελληνισμού, με τη συμμετοχή σε κάθε κοινωνική δραστηριότητα, με πρωταγωνιστικό ρόλο στην οικονομία και το εμπόριο, δεν άργησαν να μπουν στο «μάτι του κυκλώνα».

           Η Ελληνική παρουσία «κρίθηκε» επιβλαβής, ο Ελληνισμός έπρεπε να εξοντωθεί, η βαρβαρότητα και ο φανατισμός κυριάρχησαν και το κακό δεν άργησε να έρθει. Στον τόπο της ευημερίας και της προόδου το αίμα χύθηκε ποτάμι, οι άνθρωποι σφαγιάστηκαν, ο τόπος γνώρισε τις πιο μαύρες σελίδες της ιστορίας του. Μέχρι σήμερα στο άκουσμα της λέξης, σφαγή, ξεριζωμός, διωγμός, αλησμόνητη πατρίδα, το μυαλό πάει στον Πόντο και τη Μικρά Ασία.

         Η νοσταλγία των παππούδων μας για τις αγαπημένες γενέθλιες πόλεις, πέρασε και σε εμάς τους νεότερους, τα ακούσματα των τραγουδιών, των αφηγήσεων, των περιγραφών των «έμορφων τόπων», δεν ήταν υπερβολές, ήταν η πραγματικότητα που διαπιστώσανε όσοι είχαν την τύχη να επισκεφτούν τα ιερά χώματα του Πόντου.

         Η σφαγή και ο διωγμός έγιναν μοιρολόγια, πονεμένα τραγούδια, η νοσταλγία έπλασε θαυμάσια την πραγματικότητα με τον μύθο, άξιοι απόγονοι των ξεριζωμένων έγραψαν έξοχους ποιητικούς λόγους. Τα υπέροχα ποιητικά λόγια και οι στίχοι, έγιναν τραγούδι στα χείλη του λαού μας.

         Χωρίς εκδικητική διάθεση, με μόνη επιθυμία και ιερό χρέος απέναντι στους άταφους νεκρούς, ο ελληνισμός ζητά μια συγνώμη και αποκατάσταση της πικρής ιστορικής αλήθειας.

         Τιμώντας έναν εξαίρετο άνθρωπο, έναν άξιο επιστήμονα, τον αείμνηστο Χρήστο Αντωνιάδη, νομίζω πως με το ποίημά του «Την πατρίδαμ’ έχασα» αποδίδει άριστα τον έντονο ψυχισμό και το συναίσθημα που κυριαρχεί στους πρόσφυγες του Πόντου, και ξέφυγε, και έγινε τραγούδι στα χείλη όλων των Ελλήνων.

Την πατρίδαμ’ έχασα,

άκλαψα και πόνεσα.

Λύουμαι κι αρόθυμο,

όι όιν’ ανασπάλω κι επορώ.

Μίαν κι άλλο `σην ζωή μ’

σο πεγάδι μ’ σην αυλή μ’

Νέροπον ας έπινα,

όι όι και τ’ ομμάτα μ’ έπλυνα.

Τά ταφία μ’ έχασα

ντ’ έθαψα κι ενέσπαλα.

Τ’ εμετέρτς αναστορώ, όι όι

και `ς σο ψυόπο μ’ κουβαλώ.

Εκκλησίας έρημα,

μοναστήρα ακάντηλα,

πόρτας και παράθυρα, όι όι

επέμναν ακρόνυχτα.

Αθήνα 19/5/2019                                       Ουρσουζίδης Ν. Γιώργος

                                                                   Βουλευτής Ημαθίας του ΣΥΡΙΖΑ

Η 19^Η Μαΐου είναι ημέρα εθνικής μνήμης και θλίψης, ημέρα απόδοσης φόρου τιμής προς τον Ποντιακό Ελληνισμό. Είναι εθνική και ιστορική υποχρέωση όλων μας να θυμόμαστε και να τιμούμε τη σημερινή μέρα, να μη ξεχάσουμε ποτέ την τραγωδία της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου.

Στη μαύρη αυτή σελίδα για την ιστορία της πατρίδας μας, περισσότεροι από 350.000 Έλληνες Πόντιοι έπεσαν θύματα της τουρκικής αγριότητας κατά την περίοδο 1916-1922, καταστροφή που ολοκληρώθηκε με την ανταλλαγή πληθυσμών το 1923 και το ξεριζωμό του ποντιακού ελληνισμού ύστερα από περίπου 3.000 χρόνια συνεχούς παρουσίας στην περιοχή του Πόντου.

Για πολλούς από εμάς, οι προσωπικές αφηγήσεις των γονιών και των παππούδων μας ηχούν ακόμα στα αυτιά μας, κρατώντας άσβεστη τη μνήμη των νεκρών της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου αλλά και του άγριου ξεριζωμού όσων κατάφεραν να γλυτώσουν τη σφαγή.

Πλέον έχουμε εμείς χρέος να μεταφέρουμε τις αφηγήσεις αυτές προς τις νεότερες γενιές ώστε να κρατήσουμε ζωντανή τη συλλογική μνήμη, τιμώντας με αυτόν τον τρόπο τα χιλιάδες θύματα της ποντιακής Γενοκτονίας.

Για ολόκληρο τον Ελληνισμό, η αναγνώριση της γενοκτονίας είναι ένα εθνικό και ιστορικό χρέος που οφείλουμε να διεκδικήσουμε με όλες μας τις δυνάμεις μέχρι να έρθει η δικαίωση και η λύτρωση που τόσα χρόνια προσδοκούμε.

Σήμερα 100 χρόνια μετά, η αναγνώριση της Γενοκτονίας είναι πιο επίκαιρη από πότε. Με πίστη στο δίκαιο του αγώνα μας και με σεβασμό στη μνήμη των χιλιάδων Ποντίων που σφαγιάστηκαν θα συνεχίσουμε να διεκδικούμε την αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας και της διεθνούς νομιμότητας.

Οι Πόντιοι αλλά και όλοι οι Έλληνες δεν πρόκειται να ξεχάσουμε ούτε να σταματήσουμε τον αγώνα για την αναγνώριση της Γενοκτονίας ακόμη κι αν χρειασθεί να περάσουν άλλα 100 χρόνια. Μόνο τότε θα δικαιωθεί η θυσία των προγόνων μας.

Αιωνία η μνήμη όλων των θυμάτων της Γενοκτονίας.

Τις θηριωδίες τους δε θα τις ξεχάσουμε ποτέ. Θα μας τις θυμίζουν τα αδέρφια μας οι Πόντιοι κάθε φορά που θα δακρύζουν στην ανάμνηση των χαμένων τους προγόνων. Τον πόνο τους, τον πόνο μας για το μέγεθος της θηριωδίας, θα τον απαλύνει μόνο η αποδοχή των γειτόνων ότι το έγκλημα που διέπραξαν ήταν Γενοκτονία και η διεθνής αναγνώρισή της.

Αυτό το μικροσκοπικό έντομο που παράγει για μας μέλι, γύρη, βασιλικό πολτό, πρόπολη,  κερί και που ακόμα και το δηλητήριό του συλλέγουμε για την μεγάλη θεραπευτική του αξία,  επιτελεί επιπλέον το τιτάνιο έργο της επικονίασης, της γονιμοποίησης των φυτών.

Περίπου το 84% των φυτών που καλλιεργούνται για ανθρώπινη κατανάλωση – κάπου 400 διαφορετικά είδη φυτών – χρειάζονται μέλισσες και άλλα έντομα για να τα γονιμοποιήσουν και να παράξουν καρπούς. Αυτά περιλαμβάνουν τα περισσότερα φρούτα και λαχανικά, τους ξηρούς καρπούς αλλά και φυτά όπως την ελαιοκράμβη και τον ηλίανθο που μετατρέπονται σε λάδι, καθώς και το κακάο, τον καφέ και το τσάι και κάμποσα αλκοολούχα ποτά! Φυτά που καλλιεργούνται ως ζωοτροφές για γαλακτοπαραγωγές αγελάδες και άλλα ζώα επικονιάζονται επίσης από μέλισσες. Και δεν είναι μόνο οι καλλιέργειες τροφίμων που βασίζονται στην επικονίαση των μελισσών, το βαμβάκι τις χρειάζεται επίσης. Ως αποτέλεσμα, η αξία της ετήσιας επικονίασης των καλλιεργειών από τις μέλισσες εκτιμάται ότι ανέρχεται σε 170 δισ. δολάρια παγκόσμια. Η επικονίαση των άγριων φυτών που διαμορφώνουν αυτό που λέμε περιβάλλον είναι ανυπολόγιστης αξίας…..

Με δυο λόγια η μέλισσα είναι εξίσου απαραίτητη για την διατροφική μας επάρκεια και τον διατροφικό μας πλούτο όσο και για τη διατήρηση της βιοποικιλότητας και του περιβάλλοντος.

Ωστόσο οι μέλισσες, οι άγριες μέλισσες (υπάρχουν περίπου 20.000 είδη άγριων μελισσών) και όλα τα έντομα, ως φαίνεται, κινδυνεύουν. Κάποια είδη έχουν εξαφανιστεί κι άλλα απειλούνται με εξαφάνιση  Η κλιματική αλλαγή και κυρίως η εντατικοποίηση της γεωργίας (μεγάλες μονοκαλλιέργειες, χρήση και κατάχρηση αγροχημικών) αποτελούν τον κύριο παράγοντα πίσω από αυτές τις απώλειες.

Παγκόσμια οι μελισσοκομικές οργανώσεις, μαζί με περιβαλλοντικές οργανώσεις, ζητούν να λάβουμε όλοι μας υπ’ όψη τη σημασία της προστασίας των μελισσών, των επικονιαστών και της βιοποικιλότητας εν γένει,  διεκδικώντας τη θέσπιση μιας βιώσιμης πολιτικής για τα τρόφιμα ώστε να αντιμετωπίζουμε την υγεία του περιβάλλοντος, την ανθρώπινη υγεία και την υγεία των ζώων ως ενιαίο σύστημα (one health system).

Γνωρίζουμε τώρα ότι η ανθρώπινη δραστηριότητα προκαλεί την εξαφάνιση των ειδών με «δεκάδες έως εκατοντάδες φορές ταχύτερους ρυθμούς από τον μέσο όρο των τελευταίων 10 εκατομμυρίων ετών». Οι επιστήμονες έχουν βρει και τεκμηριώσει τα στοιχεία και  πλέον είναι καθήκον μας ως πολίτες να διορθώσουμε τη στραβή πορεία που έχουμε πάρει.

Για να βελτιωθεί η προστασία της βιοποικιλότητας, συμπεριλαμβανομένων των επικονιαστών, η Ευρώπη, στην οποία ανήκουμε, οφείλει να λαμβάνει υπόψη πρώτα τα συμφέροντα των πολιτών και του περιβάλλοντος. Η απαγόρευση τριών δραστικών ουσιών της οικογένειας των νεονικοτινοειδών είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα που οι μελισσοκόμοι γιόρτασαν πέρυσι. Ωστόσο, τα μέτρα αυτά πρέπει να συνδέονται και με την κατάλληλη παρακολούθηση και απαιτούν μια πιο ολιστική προσέγγιση. Η προστασία των επικονιαστών, τόσο της εκτρεφόμενης μέλισσας όσο και των  άγριων επικονιαστών, αλλά και του περιβάλλοντος συνολικά (ποιότητα νερού και εδάφους), απαιτεί διαδικασία αξιολόγησης της επικινδυνότητας των φυτοπροστατευτικών, διαφανή και ανεξάρτητη, που να αποδεικνύει ότι το περιβάλλον και το μέλλον μας αποτελούν προτεραιότητα.

 Η Ομοσπονδία Μελισσοκομικών Συλλόγων Ελλάδος έχει ήδη υποβάλλει στην ελληνική πολιτεία συγκεκριμένες προτάσεις.

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Μέλισσας στέλνουμε σε όλους αυτό το απλό μήνυμα:

Αν θέλουμε να ζήσουμε και να ζήσουμε καλά πρέπει να προστατέψουμε όλες τις μέλισσες, άγριες κι εκτρεφόμενες. Οι μέλισσες με την ίδια τους την ύπαρξη μας δείχνουν τον τρόπο: ο δρόμος για ένα καλύτερο μέλλον είναι η συνύπαρξη κι όχι ο ανταγωνισμός.